ไปปฏิบัติธรรมมา 6 วัน 5 คืน ของคุณแม่สิริ มาล่ะ

 (จิงๆต้อง 7 วัน 8 คืนถึงจะถูกแต่ติดงานไปได้แค่นี้) ^o^

ตอนแรกนึกว่าคงไม่เท่าไร อยู่ได้อยู่แล้ว

หลังจากมีคนเตือนมาหลายคน ว่าจะทนได้หรอ

คิดเอาเองว่าคงแค่เดินๆนั่งๆสวดๆไปวันๆ

แต่ไหนได้ ได้กลับมามากกว่าที่คิดเสียอีก >_<

อย่างแรก เราสามารถเดินจงกรมได้ที่แสนช้า ช้า เกินบรรยายได้นาน ครั้งละเป็นชั่วโมง

อย่างที่สอง เราสามารถนั่งสมาธิโดยไม่หลับเลย ครั้งละนานนับชั่วโมง

อย่างที่สาม เราสามารถนั่งฟังเทศฟังธรรมที่แสนน่าเบื่อได้อย่างไม่ง่วงแถมรู้เรื่องด้วย >o<

อย่างที่สี่ ห้า หก(นับไม่ถ้วน) ^^

เราสามารถอยู่โดยไม่พูดกับใครเลย แถมต้องตื่นตั่งแต่ตีสี่ กินอาหารมังสาวิรัต

และต้องอยู่กับตัวเองทุกขณะจิต

คือการบอกกับตัวเองว่าทำอะไรอยู่บ้าง ไม่ว่าเดินหนอ นั่งหนอ คิดหนอ สารพัดสิ่ง - -“

ถามว่าที่ไปทำแล้วได้บุญแค่ไหน คงบอกไม่ได้หรอว่ามากน้อยเท่าไร

แต่ที่รู้คือเราสามารถทำได้อย่างดี อดทนหนอ พากเพียงหนอ ได้ดีแน่นอน (สาธุ)

มองเท้าบ้าง
ศุ บุญเลี้ยง

มีแสงจึงมีเงา มีสวยมีโรยรา
สุขทุกข์บางเวลา ไม่ว่าหญิงหรือชาย
มีความหมายคือกัน แต่มีความฝันทุกคน

คนเราเดินไปตามความฝัน ความฝันสุดขอบฟ้า
เจิดจ้ากว่าดวงตะวัน แต่ความจริงนั้นอยู่ที่ปลายเท้าเราเอง

ชีวิตคือเสียงเพลง เพลงทุกเพลงมีความหมาย
มีหัวเราะมีร้องไห้ แต่ใครร้องไห้ทุกวันบ้าง ใครหัวเราะทั้งวันบ้าง

ซ้ายขวายังมีกลาง วางหัวใจไตร่ตรอง ก็คนเราควรมองเท้าบ้าง

บนหนทางที่ก้าวไป จะเชื่อตนหรือเชื่อใคร จะเชื่อใจหรือเชื่อตา
ในความรักมีมายา เธออาจไม่เห็นด้วยดวงตา

******************************
"คนเราเดินไปตามความฝัน ความฝันสุดขอบฟ้า
เจิดจ้ากว่าดวงตะวัน แต่ความจริงนั้นอยู่ที่ปลายเท้าเราเอง"